ลั่วหยาง (luoyang) 洛阳

ลั่วหยาง (luoyang)  洛阳 เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นในสมัยสงครามระหว่างรัฐ (จ้านกั๋วก่อนคริสต์กาล 403-221 ปี) อย่างไรก็ตามประวัติศาสตร์ของพื้นที่อันเป็นที่ตั้งของลั่วหยางนี้มีมาก่อนหน้านั้นยาวนานมานับพัน ๆ ปี เนื่องจากตั้งอยู่ในเขตพื้นที่การดำรงชีพและการปกครองของบรรพบุรุษชาวจีนมาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ โดยพื้นที่อันเป็นเมืองลั่วหยางในปัจจุบันก็ปรากฎหลักฐานทางประวัติศาสตร์มากมายทั้งใน สมัยเซี่ย (ในช่วงศตวรรษที่ 21-17 ก่อนคริสต์ศักราช) ซาง (ในช่วงศตวรรษที่ 17-11 ก่อนคริสต์ศักราช) โจวตะวันตก (ในช่วงศตวรรษที่11 – 771 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ที่มาที่ไปของชื่อ ลั่วหยางนั้น คำว่า ลั่ว มาจากชื่อของแม่น้ำลั่ว ขณะที่คำว่า หยาง จะเป็นการบ่งบอกว่าเมืองแห่งนี้อยู่ทางด้านทิศเหนือของแม่น้ำลั่ว  ลั่วหยางนั้น ถือได้ว่าเป็นหนึ่งใน 7 ราชธานีเก่าแห่งแผ่นดินจีน ร่วมกับ อันหยาง หางโจว ซีอาน ไคเฟิง หนานจิง ปักกิ่ง และซีอาน ซึ่งหากพลิกดูประวัติศาสตร์คำนวณรวมดูแล้วนั้น เมืองแห่งนี้ถือได้ว่าเป็นราชธานีของจีนมาหลายช่วงยุคสมัยเลยทีเดียว รวมระยะเวลายาวนานกว่าพันปี ทั้ง 13 ราชวงศ์ มีกษัตริย์หรือฮ่องเต้เคยประทับอยู่ที่เมืองนี้กว่า 105 พระองค์ โดยปรากฎหลักฐานอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกในสถานะของเมืองหลวงของลั่วหยางนั้นก็ คือ การย้ายเมืองหลวงจากเฮ่าจิง (อยู่บริเวณเมืองซีอานในปัจจุบัน)ไปยังทางด้านทิศตะวันออกมายังทางลั่วอี้ (ลั่วหยางในปัจจุบัน) ของโจวผิงหวัง ซึ่งถือเป็นการสิ้นสุดราชวงศ์โจวตะวันตก และเริ่มเข้าสู่ยุคโจวตะวันออก เมื่อเกือบ 2,800 ปีมาก่อนโดยในยุคต่อ ๆ มา ลั่วหยางก็เป็นเมืองหลวงของ ฮั่นตะวันออก ก๊กเว่ยของโจโฉในสมัยสามก๊ก (หรือ วุยก๊ก ที่คนไทยรู้จัก) จิ้นตะวันตก เป่ยเว่ย สุย (ในยุคสมัยสุยหยางตี้) ถัง (ในยุคสมัยพระนางบูเช็กเทียน หรือ อู่เจ๋อเทียน) ทั้งนี้หากสังเกตให้ดีก็จะพบว่าในอดีต ‘ลั่วหยาง’ นั้นมีสถานะคล้ายเป็นเมืองหลวงของอะไหล่ เมืองหลวงสำรองของฉางอาน (ซีอาน) มาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็น ในยุคสมัยโจว ฮั่น สุย ถัง นครลั่วหยางตั้งตระหง่านอยู่ทางริมฝั่งด้านทิศใต้ของแม่น้ำฮวงโห ทางทิศเหนือพิงภูเขาหมางซาน ทางทิศใต้ติดกับแม่น้ำลั่วสุ่ย ทางทิศตะวันออกใกล้กับเมืองหู่เหลา ทิศตะวันตกเป็นด่านหันหู่กวน รอบด้านปรากฎภูเขาล้อมรอบ กึ่งกลางเป็นที่ราบ นครลั่วหยางมีแม่น้ำ 4 สายไหลผ่าน ทั้งตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่อันตราย ทั้งมีทิวทัศน์ที่สวยงามสดใส ผืนดินอุดมสมบูรณ์ การคมนาคมที่สะดวกยิ่งขึ้น หลังจากที่สุยหยางตี้ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ ก็ได้เลือกสถานที่ในนครลั่วหยางตั้งเป็นราชธานีใหม่  สุยหยางตี้ฮ่องเต้ถือให้นครลั่วหยางเป็นจุดศูนย์กลาง ขุดคลองต้ายุ่นเหอเชื่อมดินแดนทางตอนเหนือและทางตอนใต้ เชื่อมบรรจบแม่น้ำห้าสายเข้าด้วยกัน ทำให้ลั่วหยางจึงกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและการคมนาคมของแผ่นดิน

อ่านต่อ ...

ใส่ความเห็น

อีเมล์ของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

คุณอาจจะใช้ป้ายกำกับและคุณสมบัติHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>